زندگی یک بازی دردآور است

زندگی یک اول بی آخر است

زندگی کردیم و اما باختیم

کاخ خود را روی دریا ساختیم

لمس باید کرد این اندوه را

بر کمر باید کشید این کوه را

زندگی را با همین غمها خوش است

با همین بیش و همین کمها خوش است

باختیم و هیچ شاکی نیستیم

بر زمین خوردیم و خاکی نیستیم

غريب است دوست داشتن و عجيب تر از ان است دوست داشته شدن.وقتي مي دانيم کسي با جان و دل دوستمان دارد. . . و نفس ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ريشه دوانده؛به بازيش مي گيريم.هرچه او عاشق تر،ما سرخوش تر،هرچه او دل نازک تر،ما بي رحم تر. . .
تقصير از ما نيست.تمامي قصه هاي عاشقانه اينگونه به گوشمان خوانده شده اند.وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم.وقتي که ديگر رفت،من به انتظار امدنش نشستم.وقتي که ديگر نمي توانست مرا دوست داشته باشد،من اورا دوست داشتم.وقتي که او تمام کرد،من شروع کردم.وقتي که او تمام شد،من اغاز شدم.و چه سخت است تنها شدن!!
چه غم انگيز است وقتي چشمه اي سرد وزلال در برابرت مي جوشد و مي خواند و مي نالد.
تو تشنه ي اتش باشي،و نه اب.و چشمه که خشکيد،و چشمه که از اتش که تو تشنه ان بودي بخار شد و به هوا رفت و اتش کوير را تافت و در خود گداخت و از زمين اتش روييد و از اسمان اتش باريد،تو تشنه اب گردي،و نه اتش!!
و بعد عمري گداختن از غم نبود کسي که تا بود از غم نبود تو مي گداخت. . .!
رسم زندگي اينست.يک روز کسي را دوست داري و روز بعد تنهايي،به همين سادگي! او رفته است و همه چيز تمام شده است،مثل يک مهماني که به اخر مي رسد و تو به حال خود رها مي شوي.
چرا غمگيني؟اين رسم زندگيست.تو نمي تواني انرا تغيير دهي.
کسي را دوست مي دارم،
خداوندا. . .
از بچگي به من اموختند همه را دوست بدار،حال که بزرگ شده ام و کسي را دوست مي دارم،مي گويند فراموشش کن.صبر کردن دردناک است و فراموش کردن دردناک تر و از اين دو دردناک تر ان است که نداني بايد صبر کني يا فراموش؟؟؟
حرف هايي است که هيچگاه زبان ها به هم نمي گويند،حرف هايي است که فقط دست ها مي توانند به هم بگويند.دلي که از پي کسي غمگين است هرکسي را مي تواند تحمل کند.هيچکس بد نيست.دلي که در پي اويي مانده است،برق هر نگاهي جانش را مي خراشد.اما چه رنجي است لذت را تنها بردن و چه زشت است زيبايي را تنها ديدن و چه بدبختي ازاردهنده ايست،تنها خوشبخت بودن؟
در بهشت،تنها بودن سخت تر از کوير است. . .
خداوندا براي همسايه که نان مرا ربود،نان!
براي عزيزاني که قلب مرا شکستند،مهرباني!
براي کساني که روح مرا ازردند،بخشش!
و براي خويشتن خويش اگاهي و عشق مي طلبم. . .
زندگي خوردن و خوابيدن نيست.انتظار و هوس و ديدن و ناديدن نيست.زندگي چون خاريست پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطيف.
تا اسمان راهي نيست،اما تا اسماني شدن راه بسيار است.من رقص دختران هندي را بيشتر از نماز پدر و مادرم دوست دارم.چون انها از روي عشق مي رقصند و اينها از روي عادت نماز مي خوانند.
چه بسيارند کساني که هميشه حرف مي زنند بي انکه چيزي بگويند و چه اندک اند کساني که حرفي
نمي زنند اما بسيار مي گويند.
با تو. . .همه رنگ هاي اين سرزمين را اشنا مي بينم.

خدایا تورا غریب دیدم و غریبانه غریبت شدم،
تورا بخشنده انگاشتم و گناه کار شدم ،
تو را وفادار دیدم و هرجا رفتم بازگشتم ،
تو را گرم دیدم و در سرد ترین لحظه ها به سراغت آمدم ،
تو مرا چه دیدی که وفادار ماندی ؟!

پدر یکی از دوستام بیماریه سختی گرفته،اگه میشه سر نمازاتون براش دعا کنین